Πρόσωπα

Εχουμε ένα πολύ δαιδαλώδες, τερατώδες κράτος το οποίο ρουφάει όλη την υγεία των πολιτών.Και γι αυτό οι πολίτες δεν το σέβονται!Λίνα Νικολακοπούλου

Rate this post

Οταν παρακάλεσα την ανώτερη πηγή μας …ζήτησα να μου συνδεθεί  η καρδιά με το μυαλό! Ο Θεός υπάρχει. Γαλήνη στον νου και ο καθένας να κάνει την προσευχή του ήρεμα, μέσα του, κρυφά, μακριά από όλους αν ντρέπεται. Να κάνει την ευχή. Να μείνει όρθιος και να βρει κουράγιο. Γιατί μέσα μας είναι η δύναμη. Πουθενά απ’ έξω. Ευκαιριακά μπορεί να έρθει από κάποιο φίλο, από κάποιον άνθρωπο καλό, αλλά μέσα μας είναι η γεννήτρια. Αυτή είναι η ευχή η δικιά μου, και να μην ντραπούνε να προσεύχονται κάθε μέρα  πέντε λεπτά να γαληνέψει ο νους τους και να πούνε η ζωή μου είναι πιο σημαντική απ’ όλα. Η ζωή των παιδιών μου είναι πιο σημαντική απ’ όλα. Θα τα καταφέρω. Να μην φοβούνται.

Αντί προλόγου παραθέτω την απάντησή της , στην ερώτησή μου , αν νοιώθει να είναι ευλογημένη και πετυχημένη…

Ο καθένας ξεκινά για να κάνει το όνειρό του. Εγώ πάντα είχα αγωνία για αυτά που έκανα. Ήμουν πολύ εργατική Πάντα ήθελα να διαβάσω, να δω θέατρο, σινεμά, όλες τις τέχνες μαζί, για να πάρω τα καλύτερα να τα βγάλω στο τραγούδι που ήταν ο μεγάλος μου καημός. Όταν είδα να έχω αποδοχή να κάνω επιτυχία, να γράφω εγώ σε μια σελίδα δυο λόγια και μετά να τα ακούει όλη η Ελλάδα, εκεί αισθάνθηκα ότι έπρεπε να απευθύνω μια ευχαριστία μεγάλη στον ουρανό και να ζητώ να έχω φώτιση, να δίνω αυτό που είναι ωφέλιμο. Γιατί πάντα από μέσα σου έχεις το ταλέντο, μια δεξιότητα και όταν βλέπεις πόσο μακριά πάει ένα σήμα, τότε αισθάνεσαι και εσύ την ανάγκη να έχεις έναν δάσκαλο, πιο μεγάλο από σένα, για να σου δώσει κατευθύνσεις να περάσεις εσύ πρώτα μέσα από εμπειρίες για να μπορέσεις να τις διατυπώσεις, να βρεις την γλυκιά την γλώσσα, για να φθάσει στην καρδιά. Στην χαρά θα είναι δίπλα, στο κουράγιο που πρέπει να δώσεις. Μετά καταλαβαίνεις ότι δεν είναι δικό σου. Καταλαβαίνεις ότι σου έχει δοθεί ένα δώρο για να το δώσεις. Όχι για να πεις εγώ είμαι, αλλά για να μπορέσεις να το διαχειρισθείς όσο πιο καλά γίνεται. Εγώ επειδή νωρίς αισθάνθηκα την επιτυχία, νωρίς αισθάνθηκα και την ανάγκη να ανοίξω πιο πολύ τον νου μου την καρδιά μου να αντιληφθώ την ζωή ευρύτερα από μια στενή όψη του « απλώς μέσα από την τέχνη». Θυμάμαι ακόμα τι παρακάλεσα. Είπα «σύνδεσέ μου το μυαλό με την καρδιά».

 Αμέσως μετά ξεκίνησα  κατ  ευθείαν με ένα απόφθεγμα αντί ερώτησης για να μπούμε αμέσως στα βαθιά….

Φτωχός δεν είναι αυτός που έχει λίγα, αλλά αυτός που θέλει όλο και περισσότερα.

Νομίζω ότι όσο προχωρήσαμε από την μεταπολίτευση μέχρι εδώ κάποια στιγμή πήρε μια επιτάχυνση η αναμονή μας για όλο και πιο βελτιωμένη ζωή. Αυτό δεν ήταν κακό γιατί οι γενιές που είχαν προηγηθεί είχαν κοπιάσει πάρα πολύ χτίζοντας σπίτια να σπουδάσουν παιδιά ,δεν έμοιαζε λοιπόν για τους Έλληνες κάτι αφύσικο το να αλλάξει το μοίρασμα του χρήματος και τα πιο φτωχά στρώματα να είναι πιο ασφαλή  και να έχουν και καλύτερη ποιότητα ζωής.

Τι δεν έγινε σωστά? Και βρεθήκαμε σ αυτή την κρίση?

Αυτό που για μένα δεν έγινε σωστά είναι που δεν έγινε σαφές στους έλληνες ότι αυτά ήταν λεφτά που ήρθαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, για να γίνουν υποδομές. Όχι για να χαλαστούν δεξιά και αριστερά χωρίς κανείς να ελέγχει κανέναν. Οπότε όλο αυτό το χρήμα και ο μηχανισμός του χρήματος που είναι οι Τράπεζες, πίεζαν πάρα πολύ τον κόσμο να έχει μια εμπιστοσύνη στην κατανάλωση, να πάρει πιστωτικές κάρτες… Φορτωθήκαμε θέλω να πω ανάγκες, που τώρα που πρέπει να τις στερηθούμε, για μένα δεν είναι τόσο δύσκολο, όσο είναι για τις οικογένειες που έχουν παιδιά, που αυτή την στιγμή είναι στην μέση και σπουδάζουν στα σχολεία και αισθάνονται πάρα πολύ άσχημα οι άνθρωποι που δεν μπορούν να στηρίξουν τα παιδιά τους. Είναι εξαρτημένοι από πολλά χρέη αυτή τη στιγμή.  Αλλιώς τα υπολόγισαν και αλλιώς ήρθαν.

Η κρίση μέσα στον άνθρωπο που έχει δουλέψει αληθινά, έχει προσπαθήσει, έχει πολεμήσει να σταθεί στα πόδια του, θα είναι δύσκολή, αλλά δεν θα τον γκρεμίσει. Πιστεύω λοιπόν ότι πράγματι, πρέπει να προσπαθήσουμε να είμαστε μέσα μας πλούσιοι, δηλαδή να έχουμε την αξιοπρέπεια μας, αυτά που δεν θέλουμε με τίποτα να εκχωρήσουμε στους άλλους, χαρακτηριστικά που μας κάνουν χαρούμενους, όσοι αντέχουμε να ζούμε στην Ελλάδα. Αυτό είναι το κεφάλαιο μας.

Και από εδώ και πέρα να ζούμε  με καλύτερο έλεγχο στην εξουσία, πιο συνειδητοί πολίτες όσο μπορούμε και αλληλεγγύη ο ένας στον άλλον. Πιστεύω ότι μέσα μας οι Έλληνες είμαστε πλούσιοι δεν είμαστε φτωχοί. Εξωτερικά περνάμε κάτι τραγικό, αλλά δεν νομίζω ότι μόνον εμείς το περνάμε. Απλώς έχουμε ένα πολύ δαιδαλώδες, τερατώδες κράτος το οποίο ρουφάει όλη την υγεία  των πολιτών και γι αυτό και οι πολίτες ποτέ δεν το σεβόντουσαν.  Φοροδιαφεύγανε επειδή ήταν εχθρικό το Κράτος. Τουλάχιστον για τις γενιές που θα έρθουν αν μπορεί να μπει τώρα μια βάση για ένα πιο υγιές σύστημα κρατικού μηχανισμού και πολιτών εγώ θα το ευχηθώ με όλη μου την καρδιά να γίνει.

Είναι αλήθεια ότι η μεγάλη απογοήτευση των ανθρώπων, έχει σαν σημείο αναφοράς τα πρόσωπα της πολιτικής μας κι εγώ αναρωτιέμαι σαν ένας απλοϊκός άνθρωπος, αυτοί οι άνθρωποι πως κοιμούνται το βράδυ;

Μήπως είναι τραγικά άρρωστοι; Μήπως εχουν μια ψυχοπαθολογία που θα έπρεπε κανείς να την εξετάσει;

Το έναυσμα δηλαδή για να ασχοληθούμε πραγματικά με την αξία αυτών των προσώπων που είναι κυβερνώντες, ήρθε αυτή την στιγμή γιατί μείνανε γυμνοί στα μάτια μας. Λοιπόν για μένα, η εξουσία είναι γλυκιά και όποιος μπαίνει, είναι το αντίθετο από την εικόνα που έχουμε του Οδυσσέα που είχε βουλώσει τα αυτιά του στις σειρήνες. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν βουλώσει τα αυτιά τους στις σειρήνες. Οι σειρήνες ίσα  ίσα έχουν βάλει και στερεοφωνικά ηχεία να τις ακούνε πιο δυνατά.  Η εξουσία θέλει τρομερό κουράγιο να μην σε διπλώσει σε μια κόλλα χαρτί. Και όταν μπαίνουνε σε αυτά τα lobby τα τρομερά και είναι άνθρωποι (δεν μιλάω για όλους) αλλά φαίνονται αυτοί οι οποίοι πήρανε το χρίσμα και είναι ψευδεπίγραφοι ως προς τον λαό, δηλαδή τους καταλαβαίνει κανείς πια, δηλαδή μείνανε γυμνοί όπως λέμε.

Εκτεθήκαν στα μάτια μας, αυτό είναι για μένα το πιο ουσιώδες, και αυτό ας το κρατήσουμε για την επόμενη φορά που θα τιμήσουμε κάποιους ανθρώπους, όσο μικρό περιθώριο κι αν μας έχουνε για να μπορούμε να αντιδρούμε, που σημαίνει μια φορά τα τέσσερα χρόνια, αλλά ενδιάμεσα ας ανοίξουμε τα μάτια μας για να δούμε πόσο εύκολα μας πουλήσανε πόσο εύκολα νομίζουν ότι έχουν να κάνουν με πλαστικά βιονικά όντα και όχι με ανθρώπινες ζωές.

Λοιπόν ας δούμε για αυτό που με ρώτησες, πως κοιμούνται το βράδυ.

Λένε ότι όταν κάνεις μια στραβή, μετά θα χρειαστεί να κάνεις δέκα από πάνω για να την ξεχάσεις. Κι από ότι φαίνεται αυτοί φορτώνουν το στρώμα τους με πολλά εκ των υστέρων άσχημα πράγματα για να ξεχάσουν την πρώτη φορά που έγιναν λιγότεροι από ότι μέσα τους πίστευαν ότι είναι. Αλλά την ίδια ώρα που αυτό συμβαίνει εγώ μέσα μου εύχομαι τα ζωντανά κύτταρα της ελληνικής κοινωνίας να αυτενεργήσουν. Δηλαδή κάποιοι άνθρωποι που δεν είναι ανάγκη να έχουν το «ψώνιο» του πολιτικού, αλλά που να έχουν σθένος μέσα τους, να δημιουργήσουν κάποιους πυρήνες και από κει κάτι θα βγει. Πάντως να έχουμε μια μηχανή διάσωσης σε σχέση με την ώρα που θα καταρρεύσουν αυτοί εδώ.

Στην εκπομπή μου που κάνω τώρα και λέγεται «η Υγεία στα χέρια μας», έχω ως σύνθημα, προσπαθήστε να μην σας αρρωστήσουν.

Συμφωνώ απολύτως.

Γιατί βλέπω συνεχώς ανθρώπους, οι οποίοι πραγματικά έχουν χάσει το μυαλό τους. Το μυαλό τους σκέφτεται μόνο αρνητικά. Άμα δεν πληρώσω τους λογαριασμούς, θα με πάνε φυλακή. Θα μου πάρουν το σπίτι.

Εγώ πιστεύω ότι είναι σε πανικό οι άνθρωποι. Έχουν αρρωστήσει από τον φόβο. Και χειρότερος σύμβουλος από τον φόβο δεν υπάρχει. Η αλήθεια είναι ότι είναι πολύ δύσκολο στους ανθρώπους που δεν είχαν μάθει να ζούνε με το ενδεχόμενο της ανασφάλειας. Γιατί όλοι οι άνθρωποι και οι γονείς μας, είμαστε συντηρητική κοινωνία σε μεγάλο ποσοστό. Ο άνθρωπος έλεγε θα δώσω την εισφορά μου και θα έχω μια ασφάλεια, θα έχω την σύνταξή μου. Τα γεράματα μου θα είναι εξασφαλισμένα. Τελικά στην ζωή, δεν σε εξασφαλίζει τίποτα. Αυτό είναι το πρωταρχικό που το ξεχνούμε, γιατί οργανώνουμε τον πολιτισμό μας για να τον ξεχνούμε. Όμως οι προηγούμενες γενιές που είχαν περάσει πολέμους, είχαν αυτό το «τσαγανό». Ξέρανε δηλαδή ότι θα φάνε φασολάδα πέντε μήνες. Τούτες οι γενιές τώρα και οι άνθρωποι που άφησαν πολύ πίσω τους αυτές τις μνήμες, και είναι κλεισμένοι σε κάτι διαμερισματάκια, γιατί δεν είναι στο σπίτι τους να ξέρουν θα πάνε στην γειτόνισσα να φάνε εκεί μια μερίδα φαί, εδώ είναι χαμένοι οι άνθρωποι. Μόνοι μέσα στην πολιτεία. Αυτό δημιουργεί τον πανικό. Αν αυτή η συνθήκη έβρισκε τον κόσμο στα χωριά, στις μικρότερες κοινωνίες, δεν θα ήταν τόσο απελπισμένοι οι άνθρωποι. Μες στις μεγάλες πόλεις απελπίζονται.

Είναι ψευδεπίγραφος ο πανικός. Είναι δύσκολη η κατάσταση πράγματι, αλλά ο πανικός είναι ο χειρότερος σύμβουλος. Εγώ ένα θα πω. Ο Θεός υπάρχει. Γαλήνη στον νου και ο καθένας να κάνει την προσευχή του ήρεμα, μέσα του, κρυφά, μακριά από όλους αν ντρέπεται. Να κάνει την ευχή. Να μείνει όρθιος και να βρει κουράγιο. Γιατί μέσα μας είναι η δύναμη. Πουθενά απ’ έξω. Ευκαιριακά μπορεί να έρθει από κάποιο φίλο, από κάποιον άνθρωπο καλό, αλλά μέσα μας είναι η γεννήτρια. Αυτή είναι η ευχή η δικιά μου, και να μην ντραπούνε να προσεύχονται κάθε μέρα  πέντε λεπτά να γαληνέψει ο νους τους και να πούνε η ζωή μου είναι πιο σημαντική απ’ όλα. Η ζωή των παιδιών μου είναι πιο σημαντική απ’ όλα. Θα τα καταφέρω. Να μην φοβούνται.

Εγώ που μιλάω αυτή τη στιγμή, ζω τον βιασμό αυτό καθημερινά, γιατί και μένα τα πράγματα μου δυσκόλεψαν. Ζω τον βιασμό. Ζω τις ενοχλήσεις από τις Τράπεζες ζω όλο τον μηχανισμό πίεσης και σύνθλιψης. Τι κάνω; Προσπαθώ να είμαι με όλους ευγενική, για να μην θυμώσω, να μην κάνω την ψυχή μου κουρέλι.

Αναρωτιέμαι αν  έχουν σκεφτεί οι πολιτικοί οι όποιοι καταστρέφουν ζωές , ότι είναι προσωρινοί και ότι ισως να  υπάρχει μετά μια αιώνια πορεία σε ένα άλλο επίπεδο που θα τα γευτούν όλα αυτά που αποδίδουν σήμερα;

Κατ αρχήν να πούμε ότι είναι πολύ λυπηρό να μην έχουν συναίσθηση οι άνθρωποι και ειδικά όσο πιο ψηλά είναι. Αλλά επειδή για τον καθένα υπάρχει ένα μάθημα, εμείς αυτή την στιγμή ας δεχθούμε ότι πνευματικά στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια λίγο είμαστε αλλού ξημερωμένοι. Μας ζητιέται λοιπόν ένα βάθεμα. Στα συναισθήματα, στην γλυκιά κουβέντα στην αναγνώριση ότι όταν έχεις ένα φίλο έχεις ένα δέντρο να πιαστείς την ώρα που φυσάει, δηλαδή να βαθύνουμε πάλι τις αξίες μας Αυτό είναι δωρεάν. Άμα έχουμε καλή πρόθεση, μπορούμε να το κάνουμε.
Όμως εγώ λυπάμαι αυτούς. Δηλαδή νομίζω ότι αυτό που μπορεί να μας κάνει κάπως να αισθανθούμε καλύτερα εμείς, είναι που δεν μας έτυχε να έχουμε στα χέρια μας τέτοιες ευθύνες και να κάνουμε εμείς αυτά τα χάλια. Εγώ ξέρω ότι πάντα υπάρχει η πέτρα του σκανδάλου, κάποιος θα βρεθεί που θα στο κάνει. Σε όλο τον πλανήτη όχι μόνο στην Ελλάδα. Κάποιος θα βρεθεί που θα ανακατέψει τον κόσμο. Κάποιος που θα οδηγήσει σε πόλεμο κάποιος που θα οδηγήσει σε σύγκρουση .Κάποιος παίζει αυτό τον ρόλο. Όπως στις ταινίες που βλέπουμε. Απλώς μας ευχαριστεί όταν έρχεται ο ήρωας, ο καλός και εκδικείται ή λύνει ή λυτρώνει. Στην παγκόσμια ιστορία, αυτό είναι ένας κύκλος που γίνεται συνεχώς, λες και οι άνθρωποι δεν μάθαμε τίποτε από το παρελθόν. Είναι μια πορεία και ο καθένας παίρνει από κει τους βαθμούς του. Να κοιτάξουμε εμείς αυτό που λένε «Μην εκτρέψεις τον πόδα σου από το καλό» Να κοιτάξουμε όσο γίνεται να είμαστε φωτεινοί σηματοδότες εμείς. Γι αυτούς υπάρχει άλλος δάσκαλος που θα αναλάβει.

Τι σημαίνει για σένα η λέξη ισορροπία;

Βιωματικά για μένα ισορροπία είναι: Για τους ανθρώπους που είμαστε εργαζόμενοι να προσπαθούμε σε αναλογία να μην ξεπερνάει η μια πλευρά της μέρας μας την άλλη. Δηλαδή αν δουλεύουμε επτά ώρες κατ’ αναλογία να ησυχάζουμε μισή ωρίτσα. Να ακούμε κάποια στιγμή λίγη μουσική με ηρεμία στο τραπεζάκι μας κάπου σε μια γωνιά να ξεκουραζόμαστε. Να επικοινωνούμε με 2-3 ανθρώπους. Να μην πηγαίνει μονόπατα δουλειά και μετά αποχαύνωση στην τηλεόραση. Να κάνουμε δηλαδή ένα menu που από το τραπέζι μας να μην λείπει τίποτα. Όχι πράγματα που λέμε αχ να είχα τώρα λεφτά να πάω στην Χαβάη. Απλά πράγματα. Το χαμόγελο ….η σιωπή …να χαζέψουμε από το παράθυρο να πάμε μια βολτίτσα στο πάρκο ή όπου είναι τα πεζοδρόμια καλά και δεν θα γλιστρήσουμε. Λίγη ανθρωπιά μέσα σε αυτή την βαριά συνθήκη η οποία είναι η ζωή στην πόλη. Για μένα λοιπόν ισορροπία είναι τα συναισθήματα μαζί με τον κόπο όπως είναι η τραμπάλα. Να μην πάει μονόπατα τίποτε, γιατί μετά το άλλο εκδικείται.

Πολλοί λένε ότι αυτή η κρίση είναι και εποχή ίσως ευκαιριών. Στο μυαλό σου στις σκέψεις σου στα συναισθήματα σου κάνεις νέα ξεκινήματα;

Μόνο νέα κάνω αυτόν τον καιρό. Δηλαδή συνεργάζομαι με νέους συνεργάτες. Έκανα τώρα ένα cd με 18 τραγούδια που τραγουδάει μια κοπέλα που πρώτη φορά της εμπιστεύομαι τα τραγούδια και τον λόγο, η Αργυρώ  Καπάρου, συνεργάζομαι με μια συνθέτρια που λέγεται Δάφνη Αλεξανδρή .Θέλω να πω ότι ρισκάρω, εγώ που έχω κάνει τα 35 χρόνια με μεγάλη αποδοχή από τον κόσμο και εκτίμηση και συνέπεια στην σχέση μας την επικοινωνιακή, κάνω καινούργια ξεκινήματα. Αντιστοίχως το cd αυτό το έβγαλα μόνη μου σαν παραγωγός. Αναγκάστηκα γιατί είναι έτσι η κατάσταση στις εταιρείες, που είναι καλύτερο αν τιμάς τον εαυτό σου να πάρεις το ρίσκο να βγάλεις μόνος σου το προϊόν σου. Σαν να ήμουν γεωργός και έβγαλα τα προϊόντα μου στην λαϊκή αγορά μόνη μου.

Δεύτερη ενασχόληση μου, κάθε Κυριακή στο Κέντρο κάνω δωρεάν συναντήσεις με πολύ σημαίνοντες ανθρώπους, επιστήμονες εικαστικούς και έρχεται ο κόσμος, ωραίος κόσμος ακούει, σωπαίνει, μετά ρωτάμε..είναι μια ποιότητα ζωής που είναι δωρεάν απ’ όλους μας. Έλεγε κάποιος επώνυμος καθηγητής πολιτισμού και επικοινωνίας σε ένα βιβλίο του μιλούσε για την χειροποίητη πόλη την Αθήνα και έλεγε μερικοί περίμεναν την αγάπη και άλλοι δώσανε την αγάπη  και σώθηκαν. Αυτό είναι κάτι που αληθινά εφαρμόζεται στην ζωή. Αυτό που έχουμε ανάγκη πρέπει να το ξεκινάμε να το δίνουμε εμείς πρώτοι. Αυτό είναι η ευλογία που έχει ο άνθρωπος. Εγώ μέσα στην κρίση αυτή κυκλοφορώ πάρα πολύ με τα ΜΜΜ, βλέπω στα μάτια τους ανθρώπους, ακούω τις φωνές βλέπω την κούραση τους. Συγκινούμε από τον μόχθο τους. Και όχι μόνο τους έλληνες, όλους. Η ανθρώπινη ύπαρξη για μένα έχει μεγάλη αξία .Αυτό το ξεχάσαμε. Βλέπαμε ο ένας τον άλλον σαν να ήμασταν εικόνες σε ένα σήριαλ ή σε ένα παιχνίδι. Αυτό το πράγμα μας απομονώνει και μας αδυνατίζει. Αυτή η κρίση η οποία είναι βαθύτατη κρίση και όλα είναι αντιανθρώπινα.

Όλα τα μέτρα που παίρνονται, τα δικαιώματα που κόβονται, που δεν θέλουν κοινωνικές ασφαλίσεις, που θέλουν μεροκάματα ανειδίκευτων, που σου λένε 7 πτυχία να έχεις, αξιοκρατία δεν υπάρχει αν δεν έχεις μέσον, αυτά είναι τόσο γελοία και απάνθρωπα συστήματα που δεν πρέπει τουλάχιστον να παίρνουν τον φόβο μας. Πρέπει να παίρνουν την επίγνωση μας ότι έχουν πουλήσει την ψυχή τους.

Κρατάω από οσα μου είπες,  το «ησυχαστήριο του νου» και την «αφθονία της ψυχής»

Αφθονία είναι να μην φθονούμε. Όταν δεν φθονούμε ,είναι όλα άφθονα. Όταν φθονούμε όμως, μικραίνουν. Συρρικνωνόμαστε. Και δυστυχώς σε αυτόν τον τόπο πολλές φορές οι μεν έχουμε φθονήσει τους δε. Αυτή την στιγμή μην κάνουμε αυτό το λάθος .Και επίσης το λέω με ησυχία καρδιάς. Μην έχουμε τόση φοβία για τους οργανισμούς μας, με το παραμικρό να φοβόμαστε. Με το παραμικρό να χαπακωθώ. Να έχουμε μια σιγουριά ότι ο οργανισμός αντιδρά. Αρκεί να είμαστε εμείς μαζί του και να τον αγαπάμε τον εαυτό μας και τον οργανισμό μας. Και το λέω γιατί έχω μια ευαισθησία αυτό τον καιρό γιατί ότι άδηλο και άγραφο είναι μέσα σε αυτό το πακέτο που λέγεται γεννόσημα. Ξέρω ότι είναι μια άγνωστη γη. Ούτε ξέρουμε τι είναι αυτά τα στοιχεία .Ούτε ξέρουμε αν στον τόπο μας έχουμε έναν Οργανισμό ελέγχου των γεννοσήμων. Γιατί στην Ευρωπαϊκή Ένωση λένε ότι έχουν. Να πιέσουμε να έχουμε κι εδώ. Τι είναι αυτά; από πού προέρχονται; ποιος έχει την ευθύνη γι αυτό; Οι άνθρωποι έχουν μάθει να ισορροπούν με κάποια επώνυμα προϊόντα. Εγώ τα βλέπω όλα αυτά με πολύ μεγάλη καχυποψία. Αλλά λέω να μην θεωρούμε ασθενικούς τους εαυτούς μας.

Λίγο περπάτημα στη φύση, δίπλα στο νερό, είναι το ίδιο με 10 ασπιρίνες.

Ένας δάσκαλος φιλόσοφος είπε: «Μην παίρνετε παυσίπονα παίρνετε αποφάσεις»

Όλοι οι άνθρωποι από την Αναγέννηση και μετά στοχεύσαμε να απαλλαγούμε από τον πόνο .Θέλαμε ο πλανήτης ολόκληρος, να πιεί ένα χαπάκι και να μην λυπάται, να πιεί ένα χαπάκι και να μην θυμάται. Θέλαμε όλα να τα αποκαταστήσουμε με την χημεία. Η ανθρώπινη ζωή είναι σαν την φύση. Μια μέρα θα έχει ήλιο ,μια μέρα θα φυσήξει, μια μέρα θα βρέξει. Εγώ είμαι ενθουσιασμένη με τις κατακτήσεις των γιατρών από ορθοπεδικής, από οφθαλμολογικής πλευράς, από τις μεταμοσχεύσεις, αυτά είναι θαυμαστά πράγματα. Απλώς πρέπει να μην είμαστε προσκολλημένοι συνεχώς ότι δεν αντέχουμε τον πόνο. Έχουμε ξεμάθει να παίρνουμε αποφάσεις ή να βλέπουμε με σωστή ματιά τα πράγματα .Όπως όταν πάει κανείς φαντάρος μετά βλέπει αλλιώς τα πράγματα, έτσι και μείς μέσα μας, πρέπει να κάνουμε την θητεία στον πόνο.

Ποτέ δεν είναι αργά να ανακαλύψεις και να οδηγηθείς προς το φώς. Αλλά είναι πολύ αργά να παραμένεις στο σκοτάδι.

Αυτό είναι η δυστυχία. Αν φοβηθούμε να βγούμε από την φυλακή που ξέρουμε θα δώσουμε την ευκαιρία να δούμε τον εαυτό μας αλλιώς. Καμιά φορά είναι πιο βολικό να παραμένουμε στο στραβό που ξέρουμε, παρά να προσπαθήσουμε να βγούμε προς το ίσιο που το αγνοούμε. Οι άνθρωποι είμαστε ατελείς. Αλλά είτε κάποιος φίλος θα μας μιλήσει είτε ένα βιβλίο θα διαβάσουμε αν είσαι ζωντανός μέσα σου θα πιαστείς από αυτό και θα πεις ας προσπαθήσω.

Το θέμα είναι πόσο ανοικτός είναι ο άλλος να φύγει από την άγνοιά του.

Το ξέρουμε ότι για όλους μας είναι δύσκολο να ξεβολευτούμε. Τις περισσότερες φορές όμως αν γίνει αυτό είναι καλύτερα.

Με το δικό σου ένστικτο ποια είναι τα αισιόδοξα μηνύματα για το μέλλον;

Οι άνθρωποι θα παραμείνουν άνθρωποι και ο αγώνας ο καλός είναι να παραμείνεις πλούσιος μέσα σου. Εδώ πάνω ήρθαμε και έχουμε δικαίωμα σε αυτή την πλάση. Να είμαστε εσωτερικά ελεύθεροι. Αυτή είναι η αισιοδοξία μου και η ευχή μου.

Η μουσική σε συνεργασία με τον στίχο και τον ρυθμό έχει αποδειχθεί ότι είναι θεραπευτική. Λιγότεροι άνθρωποι δυστυχώς απομονώνονται με την μουσική. Από την αγωνία τους προτιμούν να ακούσουν ειδήσεις ή να κάνουν μια πολιτική συζήτηση.

Εγώ θα πρότεινα αυτό να το πολεμήσουμε. Και με το τραγούδι αλλά και με την ορχηστρική μουσική ακόμα και κατά την διάρκεια των καθημερινών ασχολιών μας μια ωραία μουσική κάνει καλή παρέα. Και ο Έλληνας το ξέρει αυτό. Λίγη αποτοξίνωση από την τηλεόραση και η ύπαρξη περισσότερων σταθμών με μουσική χωρίς διαφημίσεις σε χαλαρώνει σε ηρεμεί και σε απαλλάσσει από αρνητικά συναισθήματα. Οι άνθρωποι παλιά ησυχάζανε κάποιες ώρες. Τώρα ανοίγουν την τηλεόραση για παρέα. Αυτή την στιγμή η συστημική κοινωνία σου κυνηγάει τον ελεύθερο χρόνο.

Δεν μπορούμε να απομακρυνθούμε από τους ανθρώπους που πονάνε, αλλά μπορούμε να μην αγοράζουμε αυτό που μας πουλάνε. Δηλαδή τον θυμό τους, την μιζέρια τους, την κακομοιριά τους….

Δεν ξέρουμε να το κάνουμε όμως αυτό γιατί θεωρούσαμε ότι ήταν ανθρωπιά να ανοίξουμε την καρδιά μας και να αγκαλιάσουμε του άλλου τον πόνο.

Μπορούμε να τον ακούσουμε μπορούμε να τον αγκαλιάσουμε αλλά  ίσως θα πρέπει να μην συναινούμε. Μπορούμε να του ορθώσουμε το ανάστημα και να του υποδείξουμε έναν άλλο τρόπο διαχείρισης των προβλημάτων του.

Ο άλλος μπορεί να μην θέλει με τίποτα, αλλά εσύ πρέπει να του δώσεις το καλό παράδειγμα και να μην κατρακυλήσεις με τον άλλον στο βυθό.

Πολλοί άνθρωποι δεν δέχονται την διαφορετικότητα του άλλου.

Όλοι πιστεύουμε και δικαίως ότι είναι δύσκολο ο άλλος να είναι διαφορετικός από εμάς. Θεωρούμε ότι όπως είμαστε εμείς ή όπως αισθανόμαστε εμείς, έτσι είναι και ο άλλος. Ο καθένας μας όμως είναι μοναδικός. Βλέπει με μοναδικό τρόπο τον κόσμο. Καταλαβαίνει αλλιώς, άσχετα αν μιλάμε την ίδια γλώσσα. Πρέπει να βάλουμε στο μυαλό μας ότι όλοι συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλον. Είμαστε έτσι φτιαγμένοι που ο ένας έχει ανάγκη τον άλλον. αν το καταλάβουμε αυτό θα πάψουμε να συγκρουόμαστε.

Ποια είναι η σχέση με τον φαρμακοποιό σου;

Ο φαρμακοποιός δεν εξασκεί επάγγελμα αλλά  λειτούργημα που θα μπορούσα ευχαρίστως να το κάνω. Έχω μεγάλη αγάπη στην γνώση γύρω από τα φάρμακα και θέλω να ενημερώνομαι συνεχώς γύρω από αυτά γιατί μου αρέσει να γνωρίζω τι μπορεί να βοηθήσει τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι αποκτούν στενή σχέση με τον φαρμακοποιό γιατί δεν τον ντρέπονται ή πολλές φορές δεν έχουν κουράγιο να πάνε στον γιατρό. Για μένα είναι τρομερά πολύτιμη η παρουσία του φαρμακοποιού.

Κάνεις chek upς φροντίζεις την υγεία σου;

Δεν έχω προβλήματα υγείας, αλλά επειδή σέβομαι τον χρόνο, θα πάω να κάνω τις απαραίτητες εξετάσεις για να έχω γνώση για τον οργανισμό μου. Πιστεύω ότι όσο γνωρίζω τον εαυτό μου τόσο μειώνω την φθορά μου. Στο πέρασμα από την ζωή αυτό που πρέπει να σκεφτόμαστε είναι οι χυμοί μέσα μας να παραμένουν και  να μην γινόμαστε ξύλινοι όσο μπορούμε. Να μην είμαστε αδρανείς να είμαστε ζωντανοί άνθρωποι.

 

Εύα Ντελιδάκη
Δημοσιογράφος Υγείας