Φιλοσοφία

Το πένθος, αφετηρία εξέλιξης. Η κηδεία της άγνοιας!

Rate this post

 

Ο αγαπημενος μας που εχει φύγει ,ειτε είναι σε μια μακάρια ανυπαρξία , ειτε είναι σε μια θρησκευτική ομπρέλα προστασίας  ,ειτε θα επιστρέψει σε άλλες μορφες που δεν υπάρχει λόγος να λυπούμαστε. Σε κάθε περίπτωση ο δικός μας ανθρωπος δεν υποφέρει πρεπει να το καταλάβουμε αυτό!

 

Η ΥΓΕΙΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ Με την Εύα Ντελιδάκη Μια εκπομπή που θα μας εξοικειώσει με τον θάνατο και θα μετατρέψει τον φόβο του θανάτου σε αγάπη ζωής. Μια εκπομπή που θα γίνει εφόδιο για κάθε ανήσυχο άνθρωπο. Θα γνωρίσουμε τον θάνατο στο σώμα, θα γνωρίσουμε τον θάνατο στο συναίσθημα, θα γνωρίσουμε τον θάνατο στο νου. Θα κάνουμε ασκήσεις εξοικείωσης με τον βαθύτερο φόβο μας…. ευκαιρία να κάνουμε και την κηδεία της άγνοιας. Πως θα βοηθήσουμε ακόμη και τα παιδιά να αντιμετωπίσουν έναν θάνατο; Τελικά μήπως κάθε μέρα είναι όλη η ζωή; Πολλοί γονείς προσπαθούν να προστατέψουν τα παιδιά τους από την ιδέα του θανάτου. Παρ΄όλα αυτά τα περισσότερα παιδιά έχουν επίγνωση του θανάτου και εκτίθενται σ΄αυτόν καθημερινά. Μιλά στην Εύα Ντελιδάκη ο Γιάννης Ανδριανάτος, Εκπαιδευτής Ρητορικής Διαλεκτικής και Διευθυντής του «Ρητορικού Κύκλου»

To πένθος αφετηρία εξέλιξης

Είναι ένα θεμα που αφορά ολους μας και καλώς ή κακώς θα το συναντήσουμε ολοι μας. Αφορά το τέλος, και  το πώς το αντιμετωπιζει ο καθενας.

Θα επρεπε να είναι από τα μαθήματα στο σχολειο . Μαθαίνουμε ιστορία μαθηματικά γεωγραφία ή για τέχνες  καιδιαφορα άλλα που μπορει να μην τα συναντήσουμε ποτέ στο βίο. Το πένθος είναι αχαρτογράφητη περιοχη και κολοσιαιο συναισθημα και ο καθενας αναλογα με τον χαρακτήρα του προσπαθεί να ανταποκριθεί

Πως στεκόμαστε απέναντι σε κάποιον που έχει χάσει κάποιον αγαπημένο;

Ο  πρώτος νεκρός όταν κηρύσσεται ένας πόλεμος είναι η αλήθεια! Ο πρώτος νεκρός μετα τον οικείο μας που έχουμε χάσει είναι ο εγωισμός . Δηλαδή η οπτική γωνία , η κάμερα που έχουμε επιλέξει να δούμε τη ζωή μας. Ουσιαστικά το πένθος σ ένα μεγάλο κομμάτι των ανθρώπων είναι  τραυματισμός της στέρεης πεποίθησης που εχουν ότι ελεγχουν τη ζωή. Ο περισσότερος κόσμος ζεί τη ζωή του ξεχνώντας ότι θα πεθάνει

Έρχεται το πένθος και μας δείχνει με αδιαφιλονίκητο τρόπο  την κατάσταση μπροστά μας ότι δεν τα ελέγχουμε όλα ότι είμαστε παροδικοί και πολλά είναι πέρα από το χερι μας. Και ξαφνικά εκεί που ξεραμε τι κάνουμε ποιοι είμαστε που πάμε ,  είμαστε στο κενό σε μια έρημο χωρίς πυξίδα

Αυτός που πενθεί πρεπει να καθαρίσει το πένθος από τον εγωισμό. Να μεινει το καθαρό συναίσθημα και όχι αυτό που λέει γιατι σε μένα,  γιατί τώρα σε μένα,  γιατί και αυτό σε μένα .  Εκεινη την στιγμή ο θάνατος του άλλου συμβολικά είναι ο θάνατος του δικού μας ΕΓΩ

Αν πενθήσουμε θυσιάζοντας το ΕΓΩ μας τοτε κατά καποιο τροπο είναι ένα μάθημα ζωής. Χάσαμε έναν ανθρωπο –ετσι κυλάει η ζωή μέσα από θανάτους και γεννήσεις- αλλά κερδίσαμε έναν ζωντανό , πολύ πιο συνειδητό.

Αν μια μητερα χάσει  το παιδί της, ένα παιδί χάνει τη μητέρα του….

Κατ αρχην δεν πρέπει να μιλάμε για παρηγοριά …η παρηγοριά μοιάζει σαν παυσίπονο σαν μια πρόσκαιρη λήθη . Πρέπει να μιλάμε για κατανόηση. Η μητέρα πρέπει να ενδοσκοπισει . Να πάει στην ανθρώπινη μοίρα που ένα κομμάτι της  είναι και το παιδί της. Εδώ γεννιόμαστε ερχόμενοι  από κάπου που δεν ξέρουμε που θα πάμε.

Ζούμε πολλές φορές σε συνθήκες που δεν ελέγχουμε. Και αν τις ελέγχουμε τότε αποκτούμε μια φιλοσοφική αυτάρκεια όπως λέγανε και οι αρχαίοι Στωικοί

Φεύγουμε πάλι σε συνθήκες και σε χρόνο που δεν ελέγχουμε.Αυτά τα ξέρουμε εξ αρχης.Η μητέρα όταν κοιλοπονούσε το παιδί της ηξερε ότι θα γεννούσε κάτι θνητό ή θα οφειλε να το θυμάται κάθε στιγμη.

Εχουμε κανει ένα συμβόλαιο θνητότητας  ένα μνημόνιο –καθως είναι της μόδας η λεξη- ότι φέρνουμε  θνητούς ανθρώπους για να ξεχάσουμε την δικη μας θνητότητα.

Το παιδί δηλαδή είναι ενας προμαχώνας δικός μας μπροστα στο θάνατο . Δεν ειμαστε εμεις και ο θάνατος , μεσολαβεί το παιδί. Μεσολαβεί κατι που διαρκεί πέρα από μας

Ολη αυτή η διαδικασία είναι διαδικασία ενδοσκόπισης και συνειδητοποίησης .

Η μεταμόρφωση

Ο  θανατος είναι ο πιο τακτικός επισκέπτης. Κάθε μέρα κάποιες χιλιάδες συνάνθρωποί μας φεύγουν για διαφορους λογους σε διαφορες ηλικίες .  Να το πω και λιγο στατιστικά . Είναι σίγουρο ότι μεσα στην επομενη στιγμή θα πεθανει καποιος. Αν δεν πεθάνει το δικό μας παιδί θα πεθάνει της γειτονισας . Είναι δεδομένο

Πρέπει να το δουμε σαν κάτι φυσικό οσο κι αν μας φαίνεται παράλογο της στιγμή που συμβαίνει και σαν κατι που δεν το χωράει ο νούς μας . Είναι κατι φυσικό είναι μες τη φυση.  Συνέβαινε και πριν να το αντιμετωπίσουμε εμεις σε αλλους ανθρώπους που δεν μπορουσαμε να δουμε τι τους συμβαίνει !

Αν το δουμε σαν κατι φυσικό τότε αποκτάει μια ανθρώπινη διάσταση ξεφεύγει από τον πανικό και την απαρηγόριτη θλίψη ξεφευγει από μια ζωή βασανιστηρίου και για την μητέρα και τους γονεις και για τα αλλα παιδιά αν υπαρχουν

Αρα τι μπορώ να κανω για αυτό που είναι αναπόφευκτο;

Εδώ μπαίνει και ενας άλλος παράγοντας. Φαίνεται κατ αρχήν κατι κακό το ότι χάσαμε το παιδί μας αλλα τι σημαίνει μέσα στο ενιαίο σύμπαν χάνομαι..ποιος χάνεται και που χάνεται

Ας το εξετάσουμε λιγο συνοπτικά

Πήραμε ένα δύσκολο παράδειγμα τον γονιό που έχασε το παιδί του. Τι μπορεί να συμβαίνει στο παιδί μιας μητέρας που εχει φύγει από την ζωή. Υπάρχουν τρεις πιθανότητες με βάση την επιστημη την θρησκεία και ολες τις μελέτες.

Η το παιδί της επέστρεψε εκεί απ οπου προήλθε,  στο αγνωστο τίποτα . Δηλαδή δεν ειμασταν τιποτα πριν το θάνατο και επιστρέφεις στο τίποτα απλά επεστρεψε λίγο νωρίτερα σε ένα ειδος αιωνιοτητας που εχει μεσα ανυπαρξία. Σε κάτι που το παιδί της ουτε υποφέρει , ουτε νοσταλγεί  ουτε πονάει. Αρα για το παιδι δεν είναι κατι κακό. Για μας είναι που στερηθήκαμε την παρουσια του την προοδο και όλα αυτά  που επροκειτο να συμβούν

Όμως ειχαμε κανει ένα μνημόνιο που ελεγε  ναι μεν αν θελεις κανε παιδι αλλα να ξέρεις όμως δεν σου εγγυώμαι πότε θα επιστραφεί πίσω . Χρησιμοποιώ μια φράση του μεγάλου Στωικου φιλόσομου Επικτητου. Που λεει» εχασες το παιδί σου ? Επεστράφη. Εχασες την περιουσία σου επεστράφη». Ετσι κι αλλιώς δεν τα είχαμε ανέκαθεν αρα δεν μπορούμε να τα εχουμε για πάντα. Μόνο ότι εχουμε ανέκαθεν μπορούμε να το εχουμε για πάντα και μπορούμε να δούμε τι είναι αυτό

 

Η το παιδί επέστρεψε στην κατασταση αιώνιας ανυπαρξίας που σιγουρα δεν είναι βλαβερη γι αυτόν

Η το παιδί πηγαίνει σε μια μεταθανάτια ζωή όπως λεει και η θρησκεία μας  και εκει είναι σε μια αναμονή με βαση ένα μακρύ προγραμμα της διαστασης του χρονου που εκει ο χρόνος όπως λενε πολλοί είναι σαν τα ονειρα πολύ πιο επιταχημένος και σε άλλη διασταση.   Αλλη εκδοχή  είναι ότι θα ζήσει κι άλλη ζωη στην μεταθανάτια ζωή και ειτε θα κριθεί η θα τοποθετηθεί κάπου, Ωσπου  σε μια δευτερα παρουσια  η μητέρα θα το συναντήσει καπου . Όπως και να εχει είναι προστατευμένο

Μια άλλη εκδοχή σε αυτή την μεταθανάτια ζωή είναι να κάνει το παιδί ένα ειδος καθαρτικού  ταξιδιού και να επιστρέψει με μια άλλη μορφή.  θεωρία της μετανσάρκωσης που αντιμετωπίζει την ζωή κυκλικα όχι γραμμικα  . Ότι ερχόμαστε και επανερχόμαστε με αλλεπαλληλες μορφες με σκοπο να εξελιχθούμε να αυτογνωριστούμε   να αντιμετωπίσουμε τον εγωισμό μας  αρα  πολλοί θανατοι είναι η μεγαλυτερη τριβή στον εγωισμό μας  και επομένως να τελειωποιηθούμε κλπ

Ουτε αυτή η τριτη εκδοχή είναι κατι φρικτό

Ο λόγος που εχουμε συσχετίσει τον θάνατο με κάτι φρικτό είναι γιατί βλέπουμε το πτώμα,  τι υποφέρει,  τις φθορες  στην κηδεια στην εκταφή ….ολες αυτές  οι πραξεις είναι αρκετα αποκρουστικες  και θεωρούμε ότι αυτός που ηταν  ο κατοικος αυτου του σώματος υποφερει αυτά.

Όμως όπως αναφερει ο Σωκράτης στον Φέδωνα για τον θανατο και τον κανει τον διαλογο ο Σωκράτης εντός της φυλακής λιγο πριν παρει το κωνιο ο ιδιος

Τον ρωτάει ενας μαθητής του ο Κρίτων  τι θελεις να κανω το πτωμα σου? Κάντο ότι θέλεις .Ετσι κι αλλιώς  εγώ θα απουσιάζω!

Δηλαδή πρεπει να καταλάβει  η μητερα ότι αυτό που φθείρεται δεν είναι  τό παιδί που αγάπησε αυτό που φθείρεται είναι η μάσκα του παιδιού  ενώ  η ψυχή του επιστρέφεται σε μια προταρχική φύση οποια θρησκεία και να παρουμε

Αρα ο αγαπημενος μας που εχει φύγει ειτε είναι σε μια μακάρια ανυπαρξία , ειτε είναι σε μια θρησκευτική ομπρέλα προστασίας  ειτε θα επιστρέψει σε άλλες μορφες που δεν υπάρχει λόγος να λυπούμαστε. Σε κάθε περίπτωση ο δικός μας ανθρωπος δεν υποφέρει πρεπει να το καταλάβουμε αυτό

Π ως αντιμετωπίζεται το αγχος, η απελπισία  και η καταθλιψη

Η καταθλιψη που πολύ συζητείται είναι σαν να εχει γίνει συστατικό της υπαρξης .Οπως η μυτη μας , τα αυτια μας ,λεμε και η καταθλιψη μας . Δηλαδη είναι σαν να λέμε υπαρχει ανθρωπος χωρις καταθλιψη ;Ολοι λενε εχω εχω περασει,  ειχα  κατάθλιψη, μολις βγηκα από καταθλιψη κλπ Δηλαδή είναι μια συλλογική υποβολή . Σε λιγο θα μας πουν ότι αν δεν εχεις περάσει από καταθλιψη , δεν εισαι φυσιολογικός !

Το πενθος είναι μια κατάθλιψη που εχει επαρκές αλλοθι .Εχεις δικαιολογία

Θα ελεγα ποτέ δεν εχουμε δικαιολογία . Ας  αρχίσουμε να φερόμαστε στον εαυτό μας όχι σκληρα αλλα απαιτητικά , να ζητάμε από τον εαυτό μας το καλυτερο.Γιατι να δικαιολογήσουμε τον εαυτό μας ότι με τόση ευκολια έπεσε στην καταθλιψη   συνήθως για εύκολα  πραγματα.

Ακόμη και το πενθος που είναι κατι φυσικό , γιατί πενθούμε χωρίς να ξερουμε τι εχει συμβει στον αλλον;

Μπορει να του εχει συμβει κατι αριστο! Αρα κατ ουσια  πενθούμε για μας  που μας συνέβει αυτό που μας συνέβε. Αρα είναι  μια συγκρουση που ειχαμε για την δική μας ζωη.

Κατ ουσία δεν είναι καταθλιψη. Γιατί καταθλιψη είναι ένα χάσιμο του νοήματος της ζωής

Αν είναι κατάθλιψη μπορούμε να συστήσουμε να βρει κατ αρχήν ένα νόημα ζώης , δηλαδή κατι που τον ενθουσιαζει και τον ενδιαφέρει και να βρει μια ασχολία που θα νοιωσει ότι συνεχώς εξελίσεται. Εστω ένα μικρό χόμπυ, γιατί ετσι  κάθε μερα κανει μικρά βήματα προόδου και ανάτασης με αυτό που ασχολείται  Αυτά τα δυο  πολύ συνοπτικά μας κρατάνε σε επαφή με  στην ουσια της ζωής.

Η ουσία της ζωης δεν είναι κατάθλιψη είναι η επομενη ανατολή του ήλιου , ειναι το επομενο θαύμα που η δροσοσταλίδα θα λάμπει στην επομενη ακτινα του ήλιου,  η ουσια της ζωής. Είναι το πέταγμα ενός πουλιού μονο του απο τη ν φωλιά του.  Η ουσία της ζωής είναι όπως κάνουν  όλα τα ζωα . Ξεπροβοδίζουν  το παιδί τους να συναντήσει το βίο μόνο του

Και πιστεύω στην περίπτωση της μητέρας και του παιδιού που λέγαμε , ενας λόγος που δεν αντέχουμε σε μια τέτοια κατασταση ειναι  ότι δεν εχει σπασει ο ομφάλιος λωρος ενώ το παιδί μπορει να είναι 30 και 40 χρονών

Αρα η μητέρα νοιώθει συμβολικά σαν να εχασε ένα απροστάτευτο ον και εκει που θα παει τώρα στην άλλη ζωή θα είναι απροστάτευτος ! Πως θα ζήσει ο 40 αρης γιος  μου στην άλλη διαστση χωρις εμένα;

Υπάρχουν όμως αλλοι που χάνουν καποιο αγαπημένο αλλα δίνουν στην συνέχεια χαρά σε αλλους ανθρώπους

Ότι θαυμαστό εχει γίνει είναι μεταμόρφωση του θανάτου σε πολύ πιο δυνατή ζωή σε όλα τα επίπεδα

Χωρίζουν οι ανθρωποι και πενθούν , χανουν την δουλεια τους και πενθούν .

Είναι κι αυτές μικρες προπονήσεεις που δείχνουν ότι δεν μπορούμε να χειριστουμε επαρκώς την απώλεια. Ότι δεν είναι γραμμικό

Κάθε μερα ακουλουθει η ρουτίνα της υπαρξης σαν βαγόνια και καποια μερα ένα βαγόνι εχει φύγει  εχει φύγει ο σύντροφός μας εχουμε απολυθεί από την δουλειά μας εχει πεθάνει καποιος δικός μας. Το επομενο βαγόνι έχει φύγει αλλα το ταξίδι συνεχίζεται. Πρεπει εμεις να ανακαλύψουμε το ταξίδι και μαλιστα τιμώντας αυτόν που λείπει

Και μαλιστα τον τιμάμε οχι πενθώντας τον,  απουσιαζοντας από την ζωη,  να κλειστουμε στο σπίτι μας να μην θέλουμε να δουμε κανεναν , να στερούμε τον κόσμο από την υπαρξή μας . Γιατί ο καθένας μας εχει ένα λόγο που γεννιέται συνεισφέρει στις συλογική συνείδηση με τις μοναδικες δικές του εμπειρίες που μόνο αυτός μπορει να ζήσει  περάσει και να ενσταλάξει στο  συλλογικό ΕΙΝΑΙ

Οι εμπειριες της Ευας  πχ. είναι μοναδικές για τη στωικη συνείδηση της ανρθωπότητας . Αρα όταν κλειστεις στο σπίτι σου για να πενθήσεις,  στερεις τις εμπειριες της αλληλοεπίδρασης

Όχι μονο δεν πρεπει να μειωνουμε την ζωή μας  και να την περιοριζουμε όταν χάνουμε κάποιο δικό μας, αλλά αντίθετα να ζούμε διπλά και γι αυτόν που έφυγε αν πραγματικά τον αγαπούσαμε και δεν ηταν μια σχέση εξαρτησης  και εγωπαθειας   . Οφειλουμε να ζήσουμε τη ζωή μας διπλάσια . Να καταλάβουμε ποσο πολυτιμη ευάλωτη και απρόβλεπτη είναι η ζωή αρα να εχουμε έναν επιπρόσθετο λόγο να την ζήσουμε

Αλλά και στα άλλα πένθη ο καλυτερος τρόπος   όταν χανουμε την δουλεια μας είναι την επομενη μερα να ψαχνουμε για δουλεια .

Αν η  ζωη δεν είναι στο παρελθόν Είναι σ ένα κρύσταλο της μνημης που δεν μπορουμε να το σπασουμε

Όμως το παρόν και το μέλλον μπορουμε να το αλλάξουμε. Ακόμη κι αν μεχρι εκεινη την ωρα ειμασταν βαρετοί και νοθροί ανθρωποι όταν μας επισκεπτεται ο κεραυνός του απρόβλεπτου πρεπει να πάρουμε μια εντονη προτοβουλία και να ζησουμε τη ζωη και για το προσωπο που εφυγε ή να προβούμε σε πραξεις εξισορρόπισης  και προσφορας στην κοινωνια

Δηλαδή εχασα τον δικό μου αλλα ο τρόπος που το επιστρέφω στην κοινωνια , δεν είναι με πένθος,  δεν είναι με μίσος δεν είναι με γκρίνια,  δεν είναι με σύγκριση,  δεν είναι με θυμό στο θεό,  στους αλλους,  στον γιατρο….  είναι μια πραξη προσφορας!

Στην αρχαιοτητα διοργανωναν αθλητικούς αγώνες προς τιμήν του νεκρού . (Ιλιαδα του Ομήρου με το θανατο του Πατροκλου  )

Όταν φευγει ενας μας καλει να ζήσουμε και γι αυτόν δηλαδή να υπερβούμε τον εαυτό μας . Αυτό σημαινει ότι ειμαστε υγιεις και συνεχίζουμε αυτό το ωραιο αινιγμα της ζωης ακόμη κι αν καποιες φορές  μας στερει καποια προσωπα που θα θελαμε

Η διαχείριση  του πενθους , θα έπρεπε να ειναι μαθηματα στο σχολείο.

Ολοι θα συγκρουστούμε σε τέτοια τειχη. Πολλοί λαοί πχ που δεν ειχαν την τεχνολογία μας αλλα είναι πολύ πιο σοφοί γιατί εχουν την επαφή με την φυση

Το μικρό Ινδιανάκι ηταν παρων στο θάνατο  τελει και αυτό μαζι με την φυλή τον αποχαιρετισμό του ανθρωπου που αποχερετα . Μαθαίνει από μικρό να αποχωρίζετα και να μην εξαρταται από τις μορφες , ανθρωπους και πραγματα Μαθαίνει την ουσια που είναι το συλλογικό και όχι το ατομικο. Αρα μαθαίνει να αποχαιρετά με μια γενναιοδωρία και όχι με μια στενή αντιληψη ότι εγω εχασα κάτι και ολη η άλλη πολη συνεχίζει ,  σαν να μην συμβαίνει τίποτα

Γιατί για μας  δεν συμβαινει το ίδιο ;  Να επιστρεφεις από μια κηδεία και ολη ηπολη να συνεχίζει. τα φαναρια να δουλευουν οι μικροπωλητές  να πουλουν την πραματεια τους  , και όλα συμβαινουν κανονικά!

Στην πόλη σαν να μην εχει συμβει τιποτα και εσυ εχεις χασει τον πιο αγαπημενο σου ανθρωπο από τη ζωή σου .Παρ ολο ότι μας εκνευρίζει αυτό  είναι και ένα μεγάλο μαθημα.

Το ινδιανάκι το εχει μαθει αυτό από 5 χρονων Σε μας είναι ανθρωποι 40-50 ετων και σου λεει δεν μπορω ν αδιανοηθώ ότι θα συμβει αυτό σε καποιον δικό μου

Αυτό είναι ανωριμοτητα ειμαστε ανωριμοι πολυασχολοι γι αυτό ειμαστε πολυασχολοι για να μην αντιληφθούμε την ανωριμότητα μας

Για την αρρωστια

Είναι μεσα στο μνημονιο. Γεννιεσαι και ξερεις  οτι θα  πεθάνεις.

Οπως  ένα φυλλο το φθινοπωρο αντιμετωπίζει την πτωση του!

Η πραγματική αγάπη βγαινει μέσα από τον θάνατο

Η πραγματική αγαπη εμπεριεχει το θανατο και μπορω να πεθανω για κατι που αγαπω μπορω  να αντεξω το θανατο του γιατι συνεχίζω να το αγαπω το ιδιο οπου και ναναι

Η πραγματικη αγαπη είναι μια μύηση

 

Οταν  ξεπερασεις μεσα σου τον θανατο όταν εξικειωθεις,  όταν ο θανατος γίνει συμμαχος σου ,  τοτε και μονο τοτε μπορεις να αγαπησεις έναν άλλο ανθρωπο . Γιατι τοτε η αγαπη σου δειν είναι ο φοβος που μας ενωνει .

Μας ενωνει αυτό που είναι περα από το θανατο και αυτό δεν μπορει να μου το παρει κανεις

 

Η εξουσια είναι υποκαταστατο θανατου

Το πιο δυσκολο πραγμα στη ζωη είναι να εχεις εξουσια και να αγαπας

Γιατι η εξουσία ταιζει τον εγωισμό  ταιζει ότι εγω ειμαι καποιος  ότι εγω κατά καποιο τροπο δεν θα πεθανω

Ο άλλος αυτοκτονεί και μοιαζει η αυτοκτονία του να είναι μια ατομικη αυτοκτονία ενώ σε μια πιο σοφή κοινωνία θα σήμαινε  όταν κάποιος  αυτοκτονεί  μια συλλογική αποτυχία

Το ότι αυτοκτονεί σημαινει  ότι εχει διαραγεί η κοινωνια

Όταν αυτοκτονησει ένα κυτταρό μου κατι δεν  παει καλα με τον οργανισμό μου

Δημιουργειται  ενας ογκος κλπ αν το κάθε κυτταρο κανει το δικό του φανταστείτε τι θα γίνει!

Πως αυτοκτονουν οι συμπολιτες μου  και είναι μονο ατομικες ευθυνες ! Σιγουρα μπορει ο καθενας από αυτους να μην μπορεσε να βρει την απαντηση στον θανατο,

Οφειλει μια κοινωνια να μας εκπαιδευει στην μεγίστη δυσκολια. Σκοπος δεν είναι να ζήσουμε μια ηρεμη τακτοποιημένη ζωούλα … Αυτό είναι από τα λάθη των πολιτικών  μας .

Υποσχονται για αυτή τη ζωουλα και σκοπος είναι να αναδείξουμε μεσα μας το ηρωικό κομμάτι.

Ακομη  το να αγαπας χωρις ανταπόδοση ή να αγαπάς ενώ ο άλλος εχει πεθάνει είναι μια ηρωικη πραξη

Αρα για να αναδειξουμε το ηρωικο κομμάτι μας επρεπε οι πολιτικοί να μας οδηγουν σε μια υπερβαση όμως μας οδηγούν   σ ένα εφησυχασμο!

Αρα δεν μπορουν να καταλαβουν οι πολιτικοί τον  πόνο των αλλων,  γιατί χρησιμοποιουν την εξουσία σαν παυσίπονο για τον εαυτό τους .Βαλσαμωμένοι  μεσα στην θέση τους!

Όλα τα οντα ζουν μεσα από την ανταλαγη προιοντων φυσικών  πνευματικών ψυχικών νοητικών,  όλα τα οντα κάνουν προπαγάνδα του εαυτού τους

Ένα πεύκο πεταει το κουκουνάρι του μακριά να φυτρώσει και να διαδώσει  τον εαυτό του . Μια ιδέα  μεσω της ρητορικης διαδοσης ,  αναπαραγαγει και διαδιδει τον ευατο της

Η ζωή είναι η εξισορρόπηση του δινω και παιρνω αλλιώς ζεις σ ένα στεγανό σύμπαν

Καλυτερα να αλληλοεπιδρας κάνοντας λάθη, παρα να μενεις στο σπιτι φαινομενικα μη κανοντας κανένα λάθος ,αλλα κανοντας το μεγιστο λαθος ότι θα επιστρεψεις πισω στο τελος του βιου με μια αγραφη πλακα!

Δηλαδη ζητάει από σένα το σύμπαν πληροφορίες και εμπειρίες και εσυ δεν ειχες τιποτα να του δωσεις .

Είναι σαν να ειμαστε ολοι μικροι κατασκοποι μιας αορατης αρχης,  την ονομαζω συνοχή του συμπαντος , οι θρησκειες την ονομαζουν Θεο  .

Συνοχη του συμπαντος είναι αυτό που μας ενωνει  ειμαστε ολοι ένα

Ο καθενας είναι κατασκοπος ο καθενας επιτελει καλυτερα το βιο του αν φερει περισσοτερες πληροφοριες και οσο περισσότερες αλληλοεπιδρασεις

Ολοι πουλαμε και αγοραζουμε σε όλα τα επιπεδα και όλα εχουν ένα τιμημα

Καυγάς μεσα στο σπιτι

Πως θα κριναμε μια τετοια σκηνή αν την εβλεπες στον κινηματογράφο .Είναι μια ασκηση που λεγεται αυτοπαρατηρηση,    Πες ότι εισαι θυμωμενος .Πως θα την εβλεπες αυτή τη σκηνη   θα εισουν  υπερ του ηρωα που ενσαρκώνεις  ? Μαλλον οχι Μπορεις να τον αλλαξεις αυτόν τον ηρωα? Μπορω  Γιατί εχω μεσα μου και πολλες άλλες μάσκες και ο ψυχισμός μου εχεις απειρους συνδυασμόυς  και εγω χρησιμοποιώ μονο δυο.Φοβάμαι , θυμώνω  ..με βάση την παιδεία   μου τις συνήθειες μου την οικογένεια μου.   Εχω αυτο-ευνουχιστεί. Αυτο-περιοριστεί και  παιζω μόνο το ρόλο του θυμωμένου μετα τη δουλεια μου

Αρα ο καθενας μας ας αναζητήσει ένα μάτι εξω από τον εαυτό του,   αυτοπαρατηρησης !

Κοιταξε τωρα πως κοιτας πως μιλας  πως στεκεσαι πως χειρονομεις  δημιουργωντας αυτό το μάτι τοτε  είναι πιο καθαρό το τι κανουμε το τι συμβαίνει

 

Τοτε επιστρεφοντας από την δουλειά μου θα ήθελα να δώσω το ΚΑΛΥΤΕΡΟ  στην δουλεια μου, στην συζυγό μου. Θα ελεγα  μαλιστα ότι αν δεν παει καλα κατι στην δουλεια….κλπ οφειλω να κανω μεσα μου αυτή την μεταμόρφωση

Το αλλοθι αδικίας είναι αρκετο να μην αισθανομαστε καλα εμεις αλλα και να κανουμε και τους αλλους να μην αισθάνονται καλα

 

 

 

 

Εύα Ντελιδάκη
Δημοσιογράφος Υγείας